De redactie kwam een zeer interessant artikel tegen in het Leidsuniversiteitsblad Cicero. Met name interessant voor mensen met COPD. Alvorens u onderstaand artikel gaat lezen moet u zich wel bedenken dat "uitvinders" en "onderzoekers"  van nature geneigd zijn over hun ontdekking een tikkkeltje mooier te schrijven dan het uiteindelijke resultaat werkelijk is. Een nieuw type medicijn voor de longaandoening cop.

Heeft een verrassend positieve uitwerking, zowel apart als in combinatie met andere medicijnen. Dat blijkt uit een serie grootschalige studies met patiënten waaraan prof. dr. Klaus Rabe (Longziekten) meewerkte. De resultaten werden eind augustus gepubliceerd in The Lancet.

Copd, oftewel chronische obstructieve longziekte, is een verzamelnaam voor chronische bronchitis en longemfyseem. Meestal ontstaat het door roken. De ziekte is behandelbaar, maar niet te genezen. Jaarlijks sterven in Nederland zo’n zesduizend mensen door copd. Daarmee is dit een van de ziektes met de hoogste sterfte. Op dit moment zijn er twee soorten medicijnen beschikbaar voor copd: bronchusverwijders, die de longfunctie verbeteren, en ontstekingsremmende steroïden.

Deze laatste medicijnen werken goed bij astma, maar hebben bij copd veel minder effect. Sinds kort is er echter ook een nieuw type medicijnen beschikbaar. Deze remmen net als steroïden ontstekingen maar werken via een ander mechanisme. De medicijnen zijn op dit moment nog niet beschikbaar voor patiënten, maar al wel ingediend ter registratie. Rabe doet als longarts al twintig jaar onderzoek naar het mechanisme dat aan de werking van deze nieuwe medicijnen ten grondslag ligt. Hij was dan ook een van de groepsleiders van een serie grootschalige klinische studies naar de werking van een van deze nieuwe medicijnen: Roflumilast. Rabe legt uit: “Eerder was al wel aangetoond dat door Roflumilast de longfunctie verbeterde, maar we wilden zien of er nog meer effecten waren.” Samen met onderzoekers uit de VS, Italië en Engeland zette Rabe een studie op onder bijna vijfduizend copd-patiënten.

Een eerste groep ernstig zieke patiënten kreeg gedurende een jaar alleen Roflumilast of een placebo. Het medicijn resulteerde niet alleen in een verbeterde longfunctie, maar ook in een afname van het aantal plotselinge verergeringen van de ziekte. “We zagen een afname van 17 procent. Dat betekent dat we vier tot vijf patiënten moeten behandelen om één verergering te voorkomen. Dat is het wel waard”, vindt Rabe. De patiënten hadden wel meer last van bijwerkingen, maar die waren relatief mild. Een tweede groep patiënten kreeg Roflumilast of een placebo gedurende een half jaar, in combinatie met een standaard medicijn (bronchusverwijder). Roflumilast bleek daarbij een groot extra effect te geven op de longfunctie – zelfs nog groter dan in de eerste studie. (EvdB)