Reanimatie.

De vrouw op de grond is spierwit.
Haar in trainingsbroek gestoken benen liggen in een onnatuurlijke houding onder het lichaam.
Ze wordt vanaf stoeltjes gadegeslagen door een tiental mensen.
Een oudere heer schiet overeind, hij knielt bij de vrouw neer, schudt haar heen en weer en vraagt iets onduidelijks.
Dan houdt hij een oor boven haar mond en legt brutaal een hand op haar borsten.
Geen reactie.
De vingers zoeken hun weg langs de slanke hals.
Meneer gaat er eens goed voor zitten en brengt zijn lippen naar de mond van de vrouw.
Er gebeurt niets.
Vanaf de stoeltjes klinken aanwijzingen, “knijp dicht die neus”, en “helemaal erover heen die mond”.
De man gehoorzaamt en ziet nu de borstkas van de vrouw iets omhoog komen.
Hij blaast weer en nog eens.
Nu verplaatst zijn aandacht zich weer naar haar bovenlichaam.
Weer die zoekende vingers.
Hij klikt zijn handen ineen en begint ritmisch op het lichaam van de vrouw te drukken.
“Goed zo, u mag nu ophouden”.
Meneer kijkt tevreden om zich heen en zoekt zijn plek op.
Een ander mag het proberen, terwijl de groep toekijkt, straks moeten zij ook.
Trouwens voor u een verkeerde indruk mocht krijgen, het betreft hier geen bijeenkomst van de een of andere sekte, of een instructieavond van de NVSH of zo.
Het is gewoon een cursus reanimeren, leren hoe je mensen in levensnood misschien kunt redden.
Gelukkig zijn er steeds meer mensen die deze cursus volgen.
Door de instructrices/instructeurs wordt altijd geleerd: Gewoon eens proberen, onder het motto: doe je niets, dan weet je zeker dat de patiënt sterft.