Een zenuwslopende sollicitatieprocedure had ik met glans afgewikkeld, de toenmalige Industriebond NVV zou me als districtsbestuurder in dienst nemen. Alleen nog even een medische keuring. Foute boel, de keuringsarts adviseerde mij niet in dienst te nemen vanwege mijn (over)gewicht. Destijds slechts 96 kilo.

Voor de eerste keer moest ik bewijzen dat ik m’n brood met mijn mond kon verdienen. Het lukte, ik overtuigde het hoofdbestuur, zij schoven het advies van de arts aan de kant. Bijna was ik een (pracht) job misgelopen omdat een arts oordeelde dat de werkgever mogelijk het risico loopt op termijn een krakkemikkige werknemer in dienst te hebben.

Ik haat dergelijke keuringen. Een keuring om te kijken of de buschauffeur goede ogen heeft is begrijpelijk, de kelner heeft goede voeten nodig en de chirurg mag geen trillende handen hebben. Op dat soort zaken keuren is logisch, maar selecteren op ziekten die zich mogelijk in de verre toekomst pas openbaren, is onethisch.

Het academisch ziekenhuis Maastricht heeft een nieuwe risicoanalyse ontwikkeld. (Met de “passende” naam HAPPY) Met deze methode is het mogelijk een kansberekening te maken van serieuze hart– en vaatproblemen tot aan tien jaar toe. Hartstikke mooi natuurlijk. Hoe eerder mijn huisarts kan inspelen op een hartinfarct die ik waarschijnlijk in de toekomst zal krijgen, des te beter het is.Maar de huisarts en de chirurg krijgen die risicoanalysemethode niet.Wie dan wel? Het azM biedt de methode vooralsnog exclusief aan de werkgevers aan.

Wat denkt u? Zullen de werkgevers de methode gebruiken om de arbeidsomstandigheden te verbeteren? Of moet je als sollicitant naast een vak beheersen ook nog een leeuwenhart hebben?