De afgelopen week dacht ik terug aan ongeveer tien jaar geleden. Een groepje “Hartbieters” gaan naar de reddingsmaatschappij in IJmuiden. 

Aan het eind van zijn verhaal heeft hij het over de inkomsten. “We ontvangen veel schenkingen en legaten en tja u bent een dankbare groep". "U bent immers al wat ouder en bovendien hartpatiënt”, zei hij met een olijke kwinkslag.Waarom dacht ik aan dat uitstapje terug? Heartbeat is een ideale doelgroep voor een cardiologisch centrum. Als er één groep mensen is waar je klanten kunt werven is het wel een vereniging van hartpatiënten. En dat is wat ik de afgelopen periode zie gebeuren.

Het cardiologiecentrum (CCA) wordt op een volgens mij meer dan gezonde wijze omarmt. U kunt elders in het boekje lezen wat ik bedoel. Het lijkt een fantastische uitbreiding in de zorg. Snel een afspraak, in een paar uur een rapport over de toestand van uw hart. Maar door de opkomst van steeds meer van dit soort centra wordt uiteindelijk de zorg naar de knoppen geholpen. Het is geen kunst om een cardiologisch centrum met winst te laten draaien.Ik vindt het leuk om daar binnen 48 uur een inspanningstest te kunnen ondergaan.

Maar helpen ze me ook als ik ‘s nachts een hartinfarct krijg?Nee dus. Ja zeggen de voorstanders dan: “daar is het ziekenhuis voor”. Natuurlijk is dat zo, maar als de commerciële centra de krenten uit de pap halen is het logisch dat de overige cardiologische dienstverlening sterk onder (financiële) druk komt te staan. En doen de ziekenhuizen het dan allemaal zogoed? O nee zeker niet en ze kunnen mij niet genoeg achter de broek gezeten worden. Maar mijn pleidooi is dat de volledige keten van (cardiologische) zorg in één hand blijft. Dat geeft volgens mij de beste overlevingskansen, zowel overdag als ‘s nachts!