Negen doden, ruim 80 (zwaar)gewonden, 135 mensen met een vreselijke ervaring. Dan kun je zeker spreken van een grote ramp. En helaas is die ramp vorige week woensdag bij Schiphol gebeurt. Binnen een kwartier nadat het vliegtuig was

verongelukt kwam Radio Noord-Holland met het eerste bericht. Al snel daarna buitelde het ene na het andere radio en/of televisiestation over elkaar heen om de spannendste beelden en smeuïgste details uit te zenden. De grootste en scherpste telelenzen werden in stelling gebracht om de doden die onder lakens lagen op het scherm te krijgen. Tientallen malen werd er een bijna dramatische oproep aan de bevolking gedaan om vooral foto’s of filmpjes naar hun station te sturen.En ze kwamen, in grote getale. Dagenlang heeft de media zich op de verongelukte Boeïng gestort. Tot aan vervelends toe, de ene na de andere deskundige moest (mocht) opdraven om hun visie over het ongeluk te geven.

Zondag leek het mediacircus de ramp volledig te hebben uitgemolken. Maar nee, de media creëerde een nieuwe doelgroep rond het vliegtuigongeval. En dat zijn de ramptoeristen. Inmiddels heb ik een keur van gedragdeskundigen, hoogleraren in de ethiek en psychologen voorbij zien komen of op de radio gehoord. Of het nu één vandaag is, radio 1 of een lokale zender, allemaal vinden ze het een verschrikkelijk verschijnsel. Voor mij is het een staaltje van huichelarij van de eerste orde. Geen misverstand, op de autoweg stil gaan staan zonder dat je hulp moet verlenen, of met je auto op zaterdagmiddag over een fietspad raggen om bij het wrak te komen is ronduit verwerpelijk. Maar de vele mensen die zich netjes aan de regels houden op een afstand naar het wrak gaan kijken te veroordelen gaat mij veel te ver.

Laten zij, de media dus, die het publiek continu hebben opgejut om vooral foto’s en filmpjes naar hen op te sturen hun hand eens in eigen boezem steken.