Toen ik van de week in de wachtkamer van de reuma polikliniek van het academisch ziekenhuis Leiden een poosje moest wachten , mijn vrouw was bij de dokter binnen, dwaalde mijn gedachten af naar het jaar 1980.

In de wachtkamer stonden toen ongeveer 20 stoelen waarvan minstens de helft extra hoog waren. Aan de zijkant was een aparte strook gemaakt om rolstoelen neer te zetten. En nu.... ongeveer 20 stoelen waarvan er zegge en schrijven 1 stoel met een extra hoge zitting. Reuma is nog lang niet overwonnen, maar de gruwelijke aanblik van zwaar verminkte ledenmaten is vandaag de dag gelukkig een heel groot stuk minder.

Vijftig jaar geleden is mijn vader gestorven. Hij kreeg thuis een hartaanval, de ambulance kwam na 40 minuten , de chauffeur moest eerst de broeder van huis ophalen en er was geen sprake van een blauw zwaailicht maar van een verlicht rood kruisje op het dak waarmee aan de weggebruikers werd verzocht hem voorrang te verlenen.

Negen jaar geleden kreeg ik voor het laatst een hartinfarct. Binnen tien minuten was de ambulance aanwezig en een halfuur later lag ik op de intensive care.

Maandag 4 mei, in de sporthal is het sportuurtje begonnen met de voor ons welbekende warming up. Onze sportmaat Gerard Brouwers loopt zijn eerste rondje en halverwege zijn tweede rondje zakt hij in elkaar.

Hij is getroffen door een hartstilstand. Dankzij snel en professioneel handelen werd het leven van Gerard binnen 3 minuten gered. Een prachtige uitvinding, de automatische defibrillator, is in handen van een goed opgeleide hulpverlener een redder van grote omvang gebleken.

Ik voelde de hand van Joke op mijn schouder.

“Ga je mee, alles is goed, ik moet nu alleen even bloedprikken en over een half jaar terugkomen”.

Tja, de vooruitgang in de gezondheidszorg kost een vermogen, maar... je krijgt er ook veel voor terug.