Onlangs publiceerde het Parool  een artikel over het invoeren van een nieuwe beloningssystematiek voor behandelaars van patiënten met chronische aandoeningen.

Vele van ons zullen daarmee te maken krijgen, daarom willen wij u het artikel niet onthouden.  Klik "lees meer" aan en het gehele artikel verschijnt op uw scherm. (met dank aan het Parool).

AMSTERDAM - De huisartsen worden vanaf 2010 voor een deel niet meer betaald per patiënt maar per ziekte van de patiënt. Minister Ab Klink van Volksgezondheid wil bezuinigen. De Amsterdamse huisartsen maken zich zorgen: ''We moeten van maatwerk naar confectie.''
Het gaat om de zorg voor patiënten met diabetes, chronische longziektes, hart- en vaatziekten of een hoge bloeddruk.
Klink wil dat een 'zorgaannemer' onder andere huisartsen, internisten, fysiotherapeuten, diëtisten, apothekers en laboratoria bij elkaar brengt. Als zorggroep moeten die proberen de chronische aandoeningen zo goedkoop mogelijk te behandelen. Dat is nodig, is de gedachte, want de concurrentie zal groot zijn en de zorgverzekeraars gaan natuurlijk in zee met de goedkoopste aanbieders.

De huisartsen krijgen nu nog een vergoeding per consult van negen euro, maar worden dan per kwaal betaald. ''Klink maakt de zorg niet alleen tot handelswaar, hij bemoeit zich direct met de medische taak van de huisarts,'' zegt Bart Meijman, voorzitter van de Huisartsen Kring Amsterdam. ''De huisarts kijkt immers naar de hele patiënt en diens achtergrond en deelt hem niet  in louter op ziektebeelden.''
De nieuwe aanpak voor deze chronische ziekten heet in ambtelijk jargon de diagnose-behandelingcombinatie (DBC) of integrale bekostiging. Het is een systeem dat eerder al in de ziekenhuiszorg en de psychiatrie werd ingevoerd. De zorgverzekeraars betalen per aandoening één prijs voor het hele pakket aan zorg van de verschillende zorgverleners.
Klink wil die zorg standaardiseren en per aandoening in codes vangen, zegt Meijman. ''Dat leidt tot bureaucratie, want alles moet ingewikkeld georganiseerd en gecontroleerd worden, en leidt dus tot hogere kosten. Bovendien is het met de DBC voor de behandelaar financieel gunstig patiënten die bijvoorbeeld een lichte vorm van diabetes hebben, het volledige etiket van suiker op te plakken.''

Het nieuwe systeem kan afbreuk doen aan het vertrouwen dat patiënten in hun huisarts hebben, vreest Meijman. ''De patiënt zal zich bij elke diagnose afvragen wat wij daar voor voordeel bij hebben: 'Vorig jaar was er nog niets aan de hand, nu ben ik ineens suikerziek.' Zorg is geen handel en wij willen dat de mensen meer vertrouwen in hun huisarts blijven houden dan dat ze de gemiddelde autoverkoper vertrouwen.''
Meijman benadrukt dat huisartsen zich altijd al ingezet hebben voor patiënten met chronische ziekten en bereid zijn er nog meer energie in te steken zodat zoveel mogelijk patiënten in de eerste lijn in plaats van in dure ziekenhuizen behandeld kunnen worden. ''Maar organiseer dat zo simpel mogelijk, anders krijgen we dezelfde bureaucratische drama's als bij de thuiszorg.''
Volgens hem kleven meer nadelen aan het systeem. ''Je moet een hele rapportage opzetten. Want de zorgverzekeraars willen bijvoorbeeld ook weten of je patiënten stoppen met roken en afvallen door sporten. Wanneer minder mensen roken of een betere bloeddruk krijgen, krijg je als huisarts extra betaald. Dan ga je die verstokte rokers uit je praktijk al gauw irritant vinden.''
Meijman vindt dat hij er als huisarts met name voor de klachten van zijn patiënten is en minder voor de algemene volksgezondheid.
''Tegen iemand die minder is gaan drinken maar wiens vrouw net is overleden, moet je misschien even niet zeggen dat hij nu ook maar eens met roken moet stoppen. Je moet voorkomen dat iemand niet meer komt omdat hij de kritiek op zijn gedrag beu is.''

''Klink zegt dat hij de gezondheidszorg wil verbeteren, maar de huisartsen zien het als pure bezuinigingsmaatregel. Alleen in 2010 moet al 187 miljoen op de huisartsenzorg worden bezuinigd. De totale gezondheidskosten bedragen 57 miljard euro per jaar. Slechts twee miljard daarvan gaat naar de huisartsen. Een gering bedrag, vindt Meijman, voor een vorm van zorg waar ze in het buitenland jaloers op zijn.
''Met de DBC wordt confectie de standaard terwijl patiënten naar hun huisarts gaan voor maatwerk. Als ik voor mijn portemonnee, ga kan ik met de DBC rijk worden. Dan kan ik de helft van mijn patiënten wel gaan labelen. In ziekenhuizen is die DBC-cultuur ook al duurder uitgevallen. Trouwens, ook het Centraal Planbureau denkt dat het niet goedkoper wordt.'' (FRANS BOSMAN)